با امام زمان زیستن…

کل این موضوع با یک سؤال شروع میشود…

دقت کردید زندگی ما با زندگی یک نفر جدای از ما چه تفاوتی دارد؟!

یک کافر، یک مشرک یا حتی مسیحی و مسلمانهایی که او را ندارند و یا نمیشناسند. چرا این تفاوت را جز در سختیها و مشکلات حس نمیکنیم؟؟ چرا نمیدانیم که جایگاه امام در زندگیمان کجاست و چه برکاتی از او به ما میرسد؟ چرا در لحظه لحظه زندگیمان او را گم کردیم؟ و چرا…؟؟

ما به نور و روشنایی عادت کردیم و این عادت باعث کورشدن ما شدهاست؛ سبب شده که یک سری از اتفاقها را قانون و روزمره زندگی بدانیم و در واقع از آنها غافل باشیم.

آیا وجود امام زمان (عج) هم همین طور است؟! آیا این موضوع حقیقت دارد که امام دغدغه ما نیست؟

یکی از دوستانم گفت ما برای حس کردن حضور ایشان در زندگی باید دنبال نشانه باشیم و ایمان داشتهباشیم که اگر او نخواهد، خواست من هم اثری ندارد.

بعد از آن شروع کردم به دنبال نشانه گشتن؛ اوایل به نتیجهای نرسیدم، چیز پررنگی نبود که بتوانم آن را حس کنم. اما بعد از یک تلنگر یا… نمیدانم چه بود، هرچه بود به این نتیجه رسیدم همین که من در جست و جوی نشانهام باعث شده که من بیشتر همراهش باشم و این خود یک نشانه است.

بعد از آن همه چیز برایم شد یک نشانه. من هر حرکتی میکنم یا اگر کاری میکنم که دیگری انجام نمیدهد،این خودش یعنی من یک فرقی با بقیه دارم، من توجهی را میبینم که خیلیهای دیگر در آن لحظه نمیبینند و من چه قدر ناسپاسم و چقدر به همه چیز عادت کردهام و متوجهش نیستم و چقدر او غریب است… او با تمام وجود به یاد ماست و در حال ما کوتاهی نمیکند و یاد ما را از خاطر نمیبرد و ما هر از چند گاهی به یادش میافتیم و البته اگر بیفتیم!! چه قدر در زندگیمان به او سپاسگزاری بدهکاریم اما احساس طلب میکنیم و طلبکاریم…

و او در غربت است به خاطر ما، به خاطر اعمال ما و بسته بودن چشمان ما. کاش به اندازه یک نفر هم که شده بتوانیم کمی از غربتش کم کنیم و نادیدهاش نگیریم و بگوییم که با شما هستیم و احساستان میکنیم و شما کمکمان کنید که دغدغهمان شوید.

یادمان باشد که او نیازی به ما ندارد، ما به او نیازمندیم…

منبع ما:http://fanoos-group.com

(1 لایک)