انتظار دولت موعود

واژه انتظار از ماده «نظر» گرفته شده است که به معنای نگریستن و نگاه کردن و در مرتبهای بالاتر به معنای تأملورزیدن و اندیشیدن است. به بیان دیگر، فعل «نظر» گاه در معنای نگاه کردن و دیدن اشیای خارجی با چشم سر به کار میرود و گاه به معنای بصیرت و دیدن با چشم سِرّ است. بنابراین میتوان گفت مفهوم این واژه، نگریستن همراه با تأمل است و بر این اساس انتظار به معنای بازکردن دیدگان، زدودن غفلت و پایان دادن بیتوجهی است.

انتظار، نگاه همراه با تأمل در مسئله فرج است؛ به ثمر نشستن بذری که صد و بیست و چهار هزار باغبان کشت کرده و ثمربخشی درختی که انبیای الهی آن را آبیاری نمودهاند، به این امید که زمانی ثمر نهایی خود را به همه بشریت هدیه کند.

انتظار فرج یکی از عالیترین مفاهیم دینی به ویژه در مکتب تشیع است. پیامبر اکرم (ص) میفرمایند:

«أَفضَلُ الاعمَالِ انتظَارُ الفَرَجِ مِنَ اللهِ» ۱

با فضیلتترین اعمال انتظار فرج از سوی خداوند است.

نیز میفرمایند:

«اِنتِظَارُ الفَرَجِ عِبَادۀٌ» ۲

انتظار فرج عبادت است.

مفهوم انتظار دارای دو رکن اصلی و زیربنایی است: اول، انتظار علمی و دوم انتظار عملی.

انتظار علمی به معنای شناخت منتظَر است؛ یعنی بدانیم در انتظار چه کسی هستیم و کسی که خداوند فرج و گشایش را در دستان او قرار میدهد، کیست. اما انتظار عملی به معنای اقتدا و تأسی کامل به احکام و پیروی عملی از اوست.

انتظار عملی را میتوان به چند بخش تقسیم کرد که آگاهی بر آنها تصویری شفافتر از چگونگی انتظار عملی در ذهن انسان ایجاد میکند.

تذکر: اولین گام در انتظار وقتی بخواهد جلوه عملی پیدا کند، تذکر و دوری از نسیان و غفلت است.

سکوت و گمراهی انسانها در قبال خداوند، غالباً نتیجه نسیان و فراموشی است. نتیجه فراموشی خداوند، فراموشی خود و غفلت از خویشتن است. لذا قرآن همواره انسان را به هوشیاری و توجه به خدواند دعوت میکند و از پیروی غافلان بر حذر میدارد (سوره مبارکه کهف، آیه ۲۸).

به همین ترتیب، در باب امام عصر و خلیفه کامل الهی نیز اولین وظیفه منتظِر، تذکر و توجه به منتظَر است؛ یعنی به گونهای عمل کنیم که طی شبانه روز، یاد و نام او را در خود زنده نگه داریم. اما اینکه چگونه میتوان این غفلت و نسیان نسبت به مقام شامخ آن حضرت را از میان برد، سخنان معصومین ما را در این راه یاری میکنند: ۱- دعا برای حضرت و ۲- شوق و محبت به حضرت

احیای امر امام زمان (عج): نکته مهم در احیای امر امام زمان (عج) اهتمام به حضور نام آن عزیز در جامعه و تبلور شخصیت و صفات او و زنده کردن نام مبارک اوست. این امر میتواند با بیان اهداف آن حضرت، سرودن شعر، قلم فرسایی در مدح حضرت و یا برپایی مجلس ذکر فضائل و خصوصیات شامخ آن وجود نازنین در جامعه باشد.

نصرت و یاری حضرت: نصرت امام زمان (عج) در گام اول، نصرت خط فکری اوست و منتظِر، کسی است که به یاری تفکرات مهدوی برخیزد. بدین معنا که مبانی، اصول، فروع و اندیشههای حضرت ولی عصر (عج) و مکتب اهل بیت را پاس بدارد و با جان و مال خود، یا به هر شکل که میتواند، مکتب اهل بیت را یاری رساند. گام دوم، یاری رساندن به شیعیان حضرت است. از مصادیق احسان به شیعیان، میتوان به نشان دادن مسیر هدایت، گشودن گرههای مادی و مانند آن اشاره کرد. نصرت شیعیان امام زمان (عج) و زدودن غم از دل شیعه ایشان، زدودن غم از دل آن حضرت است.

اقتدا به شیوه زندگی حضرت: مهمتر از همه موارد قبل و البته به نوعی دربرگیرنده همه آنها، تأسی و اقتدا به آن حضرت است. «به گونهای باشید که زینت ما خاندان باشید نه اینکه موجب ننگ ما باشید» ۳

انسان منتظِر نباید به گونهای عمل کند که وقتی نام او را میبرند و او را به اهل بیت نسبت میدهند، موجب سرافکندگی و بدنامی آنها باشد، بلکه باید چنان عمل کند که چون نامش به میان آید، دیگران بر خاندان پیامبر (ص) درود فرستند. انسان باید در مقام تأسی و اقتدای عملی، شیوه زندگی و منش منتظرش را بیابد و به سوی او حرکت کند. ۴

پی نوشت ها:

1-محمد بن علی بن باویه قمی (شیخ صدوق)، کمال الدین، ج ۱، ص ۲۸۷

2-محمد بن حسن طوسی، الامالی، ص ۴۰۵

3-وسائل الشیعه، ج ۱۲، ص ۸

منبع: برگرفته از کتاب دولت موعود، محمدعلی انصاری

منبع ما:http://fanoos-group.com